Synchroniciteit

Vanochtend liet ik mijn hond uit in het bos en dacht na over mijn toekomst. Als zelfstandige heb ik over de hoeveelheid werk niet te klagen, vroeg me alleen af of ik nog wel de dingen doe die ik wil doen. Dit werd mede gevoed door een organisatie-opstelling waar ik recent aan deelnam.
In deze opstelling werden persoonlijke, organisatie- en maatschappelijke ontwikkeling opgesteld middels een representant in de ruimte waarin we ons bevonden. De eerste vraag was of je een plek in dezelfde ruimte wilde zoeken ten opzichte van de representanten die op dat moment voor jou recht deed aan jouw persoonlijke situatie. Ik vond mijn plek vrijwel naast persoonlijke ontwikkeling, het was voor mij een opleidingsdag bij het Hellinger Instituut voor mijn eigen ontwikkeling.
De tweede vraag was of je een beweging wilde maken. Met mijn hoofd was ik in gedachte al bij organisatieontwikkeling, het betrof een opleiding over organisatieopstellingen. Tot mijn stomme verbazing werd mijn lijf echter naar maatschappelijke ontwikkeling gezogen. Iets waar ik persoonlijk niet zoveel mee dacht te hebben. De maatschappij is te groot, daar kan ik in mijn eentje toch niet zoveel aan veranderen. Terwijl ik maatschappelijke ontwikkeling recht in de ogen keek, besefte ik me dat de dingen die ik wil doen een bijdrage moeten hebben aan een positieve ontwikkeling van de maatschappij.
Na het uitlaten van de hond kwam ik thuis en het eerste mailtje dat ik opende was een uitnodiging voor een congres Positieve Psychologie – Zin in leven en werk. Voor mij een voorbeeld van Synchroniciteit. Deze term is in 1930 geïntroduceerd door de psycholoog en psychiater Carl Gustav Jung. Hij maakte een studie naar het fenomeen dat soms twee gebeurtenissen na elkaar gebeuren zonder dat daar een causaal verband tussen zit terwijl deze gebeurtenissen wel in elkaars verlengde lijken te liggen. Anders gezegd, je ervaart meer dan gewoon toeval. Zo vertelde mijn zus laatst dat ze nog nooit een drone in het echt had gezien, nog geen vijf minuten later kwamen we samen haar eerste “live” drone tegen. Ze vertelde dat ze dit vaak meemaakt. Ga maar eens bij je zelf na wanneer je zelf een dergelijk fenomeen hebt meegemaakt.
Ik ben ervan overtuigd dat als je open staat voor dit soort signalen er positieve mogelijkheden ontstaan, ook voor de maatschappij. In dit kader kijk ik erg uit naar het congres over Positieve Psychologie, ben benieuwd welke mogelijkheden me het gaat opleveren voor mijn toekomst.

Jobcrafting in de metro

Vandaag tijdens een netwerkbijeenkomst voor HR professionals werd ik weer eens getriggered voor bloggen. Aan de hand van een succesvol blogverhaal van één van mijn netwerkgenoten over een zeer populaire snackbar in Nieuw-Vennep (zij hebben Leanproces wel heel goed in de praktijk gebracht) moest ik denken aan mijn eigen ervaring in de Rotterdamse metro van pak hem beet twee jaar geleden. Vanaf hotel New York reisde ik met een gezelschap met het openbaar vervoer naar Rotterdam CS. We hadden net een bijeenkomst bijgewoond over jobcrafting. Jobcrafting staat voor mij voor het leuker maken van je eigen werk. Wikipedia beschrijft het als een manier waarop een medewerker zijn eigen werk herstructureert. Op de bijeenkomst kregen we een filmpje te zien waar een steward zijn werk leuker maakte door de “safety instructions” rappend aan de passagiers te brengen. Het hele vliegtuig klapte uiteindelijk met de anders zo saaie instructies mee. Terug naar de metro. Daar kregen we ter plekke een staaltje jobcrafting voorgeschoteld. Als iets me namelijk een erg saaie, vervelende baan lijkt is het wel kaartjescontroleur. Deze dame maakte er echter een feestje van door met iedereen een praatje te maken. Zo ook met mijn gezelschap. Ze deed dit zó natuurlijk en met passie dat ik nog steeds een glimlach krijg als ik aan dat moment terugdenk. Voor mij is dit een voorbeeld geworden dat ik graag gebruik bij de uitleg van mijn bedrijfsnaam H3O2: met Hoofd, Hart en Handen werken aan Ontwikkeling en Organisatie. H3O2 gaat er van uit dat de meeste mensen hun werk alleen met hun Hoofd en Handen doen, toevoeging van het Hart staat garant voor maximaal rendement voor zowel het individu als de organisatie. De kaartjescontroleur in Rotterdam kwam twee rijtuigen teruglopen om ons er nog even op te attenderen dat we niet moesten vergeten uit te stappen bij onze overstaphalte. Wat wens ik iedereen toe dat je een dergelijke energie weet te vinden om de juiste (over)stap te maken in je eigen loopbaan!